Dołącz do nas i pobieraj bezpłatny newsletter

Szeroko pojęty temat insuliny

Preparaty zawierające insulinę różnią się między sobą, przede wszystkim czasem, jaki potrzebny jest do wchłonięcia całej dawki, ale też szybkością pojawienia się wstrzykniętej insuliny we krwi, początkiem jej działania, a czasem tego działania.

Możemy wyróżnić insuliny:

  1. krótko działające, to przezroczysty płyn, roztwór insuliny o szybkim początku i krótkim czasie działania,
  2. o pośrednim czasie działania, insulina łączona jest tutaj z substancją spowalniającą, zwykle powodującą powstawanie kryształków, co nadaje cieczy mętny wygląd. Ten rodzaj insuliny trzeba wymieszać, zanim się ją wstrzyknie. Do wchłonięcia całej dawki potrzeba całej doby.
  3. mieszanki insulin, gotowe, złożone z insuliny krótko działającej i tej o pośrednim czasie działania.
  4. o przedłużonym czasie działania, taka insulina działa dłużej niż 24 godziny.

Pamiętajmy, że długość działania insuliny może się zmieniać, w zależności od różnych czynników, czas może być dłuższy lub krótszy. Wchłanianie insuliny zawsze zależy od indywidualnych czynników. Wielkość dawki również zmienić może długość działania, im większa ilość insuliny, tym dłużej będzie działała.

Przechowywanie insuliny

przechowani insulinyTo dosyć trwały hormon, zachowuje swoje właściwości aż do daty ważności, dopiero jej przekroczenie zmieniać może lek. Ważne, by przechowywać ją w odpowiednich, zalecanych warunkach. Jeżeli nie ma takiej opcji, by leżała ona w lodówce, w temperaturze od 2 do 8 stopni umieścić należy ją w jak najchłodniejszym miejscu, jakie akurat jest w pobliżu. Trzeba pilnować, by promienie słoneczne nie uszkodziły insuliny, nie może być ona poddana zbyt wysokiej temperaturze, czy wstrząsowi. Otwarta już fiolkę możemy spokojnie przechowywać w temperaturze pokojowej przez około półtora miesiąca, chyba, że mieszkamy w gorącym klimacie, bez klimatyzacji. Zawsze trzeba zwracać uwagę na to, by insulina nie miała kontaktu ze słońcem, ponieważ światło słoneczne niszczy insulinę, zmienia też jej kolor na żółtobrązowy i nie nadaje się ona do używania. Tak samo, jak należy uważać na zbyt wysoka temperaturę, trzeba mieć na uwadze temperatury skrajnie niskie. Nie wolno mrozić insuliny, ponieważ zamrożona nie spełni już swojej roli, nawet po rozmrożeniu będzie bezużyteczna. Jeśli wybieramy się w podróż samolotem, miejmy ja w bagażu podręcznym, by dobrze jej pilnować i nie narażać na niebezpieczne czynniki temperaturowe. Nie trzymajmy insuliny w schowkach samochodowych, które mogą się nagrzewać, w pobliżu telewizora również nie powinna się znajdować. Kilka godzin ciągłego potrząsania w czasie długiej podróży autem może spowodować wytrącenie insuliny lub pojawienie się białej warstwy na wewnętrznej ściance szklanego pojemniczka, w takim wypadku insulina powinna zostać wyrzucona, nie należy z niej korzystać.

Wstrzykiwacze

Insulin_pen_2Wynalezienie ich poprawiło komfort życia diabetyka. Samodzielne wstrzykiwanie insuliny jest wygodne dla cukrzyka, nie stanowi żadnego problemu. To pojedyncze urządzenia, w niewielkich rozmiarach, które wyeliminowały niedogodność mieszania insulin i skomplikowanego odmierzania dawek, co było kiedyś jednoznaczne ze stosowaniem tradycyjnych strzykawek i fiolek. Chory na cukrzycę zna podstawy wiedzy o swojej chorobie, jak też powinien być wyedukowany w temacie wstrzykiwania insuliny. Kiedy wstrzykuje insulinę, powinienem wbić igłę na tyle głęboko, aby dosięgnąć tkanki podskórnej, lecz nie na tyle głęboko, by zranić mięsień. Mogłoby to wiązać się ze zmiana czasu wchłaniania i działania insuliny. Należy  zadbać o to, by ręce i miejsce wstrzyknięcia insuliny były czyste, nie trzeba co prawda dezynfekować skóry alkoholem czy innym środkiem odkażającym, ale warto umyć je ciepłą wodą i mydłem. Jeżeli insulina wyjęta dopiero co z lodówki jest zbyt zimna, można fiolkę ogrzać w dłoniach. Decydując, w jakie miejsce wstrzykniemy sobie insulinę, warto zastanowić się, jak szybko ma ona zacząć działać, zwróćmy też uwagę na to, by nie kłuć się wielokrotnie w tych samych miejscach. Szybkość wchłaniania insuliny zależy od miejsca  iniekcji. Po wstrzyknięciu w tkankę podskórna brzucha, insulina dociera do naszej krwi szybciej niż gdybyśmy wykorzystali do tego celu udo, ramię czy pośladek. W związku z tym lekarz zaleca wstrzykiwanie w brzuch insuliny krótko działającej, a tę o pośrednim czasie działania warto wstrzykiwać w udo. Gotowe mieszanki insulin powinno wstrzykiwać się w brzuch. Aby uniknąć podskórnych guzków, zgrubień, zrostów, warto zmieniać miejsca iniekcji. To nie tylko defekt kosmetyczny, wyglądający niezbyt atrakcyjnie, ale też zmieniona w ten sposób tkanka podskórna może utrudniać działanie i wchłanianie insuliny.

Pamiętajmy o usuwaniu pęcherzyków powietrza, zgodnie z instrukcja obsługi dołączoną do wstrzykiwacza.  Tak możemy się pozbyć dużych pęcherzyków, które utrudniać mogłyby swobodny przepływ insuliny przez igłę. Mimo, że sam w sobie taki pęcherzyk nie jest niebezpieczny, to może zmienić dawkę insuliny, zajmujące jej miejsce w zbiorniczku. Zawsze trzeba sprawdzić wybrana dawkę przed wstrzyknięciem!

Wstrzykuj insulinę powoli

Wstrzykując insulinę powoli, delikatnie naciskajmy przycisk wstrzykiwacza. Odczekajmy około 5 sekund, zanim wyciągniemy urządzenie, ponieważ wtedy będziemy mieli pewność, że cała dawka dotarła i zapobiegliśmy wyciekowi insuliny. Nigdy nie „róbmy” insuliny w to samo miejsce kilka razy po kolei. Tkanka musi mieć czas na regenerację. Dopiero po upływie 1,5 miesiąca możemy w to samo miejsce wstrzyknąć insulinę.

Oceń:
3
0
Komentarzy 0

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *