Cukrzyca typu 2

Przyczyny tej choroby mogą być dwojakie:

  1. Organizm chorego nie produkuje wystarczającej ilości insuliny, lub
  2. Chory charakteryzuje się opornością na cukrzycę. Polega to na tym, że insulina nie działa właściwie.

U większości osób cierpiących na cukrzycę typu 2 przyczyną pojawienia się tej choroby jest nadwaga. W przeciwieństwie do cukrzycy typu 1, typ 2 zwykle pojawia się w późniejszym etapie życia. Jest to ponadto najpopularniejsza forma cukrzycy.

W przypadku oporności na cukrzycę, organizm osoby chorej charakteryzuje się zmniejszoną wrażliwością na insulinę. W wyniku tego, mimo prawidłowego produkowania insuliny, nie jest ona w stanie spełniać swojej roli. Glukoza nie dociera do komórek ciała, co jest przyczyną następujących problemów:

  1. Nagromadzenie się glukozy we krwi,
  2. Komórki nie mogą rozwijać się i nie dostają potrzebnej im energii, ponieważ nie dociera do nich glukoza.

W początkowym stadium cukrzycy typu 2 największy problem stanowi insulinooporność, a także podniesiony poziom insuliny we krwi. Chorzy mogą jednak przyjmować lekarstwa, które poprawiają wrażliwość na insulinę i zmniejszają produkcję glukozy przez wątrobę.

Niestety w miarę postępowania choroby, produkcja insuliny często zmniejsza się, czego częstym efektem jest konieczność podawania pacjentom insuliny zastępczej.

Zdaniem wielu specjalistów, otyłość centralna (czyli nagromadzenie tłuszczu w jamie brzusznej, w okolicach talii) może być czynnikiem prowadzącym do cukrzycy typu 2. Będący objawem otyłości centralnej tłuszcz brzuszny, groźniejszy dla zdrowia niż tłuszcz podskórny, wydziela grupę hormonów zwaną adipokinami. Uważa się, że mogą one pogarszać tolerancję na glukozę.

Większość pacjentów z cukrzycą typu 2 miała nadwagę, gdy zachorowali, a 55% diabetyków typu 2 było otyłych.

Długoterminową i skuteczną kontrolę glukozy często są w stanie umożliwić ćwiczenia, obniżenie wagi ciała i zmniejszenie ilości spożywanych węglowodanów. Trzeba jednak mieć na uwadze, że – niestety – mimo podjętych środków mających jej zaradzić, tendencja do oporności na cukrzycę będzie się utrzymywać. Pacjent musi więc stale pilnować diety, kontrolować wagę i kontynuować ćwiczenia fizyczne.

Jeśli cukrzyca nie ustąpi, pacjentowi zostaną prawdopodobnie przepisane doustne leki przeciwcukrzycowe. Ze względu na to, że organizm pacjenta z cukrzycą typu 2 wytwarza insulinę, odpowiednie lekarstwa doustne są zwykle w stanie poprawić produkcję insuliny, a także uregulować uwalnianie glukozy przez wątrobę, jak i – do pewnego stopnia – wyleczyć insulinooporność.

W przypadku, gdy komórki beta będą w dalszym ciągu uszkadzane, pacjent będzie musiał poddać się insulinoterapii, która ureguluje poziom glukozy.

Czynniki ryzyka

  1. Wiek i rasa. Im jesteś starszy, tym ryzyko zachorowania jest większe – szczególnie zagrożone są osoby po 40 roku życia (w przypadku osób innej rasy, niż biała, próg obniża się do 25 r.ż.). Badania przeprowadzone w Wielkiej Brytanii wykazały, że osoby czarnoskóre i Azjaci mają pięć razy większe ryzyko tej choroby, niż ludzie biali.
  2. Cukrzyca w rodzinie. Jeśli ktoś z twoich krewnych ma lub miał cukrzycę, twoje ryzyko zachorowania na tę chorobę też może być większe. Wzrasta ono jeszcze bardziej wtedy, gdy jest to bliski krewny, a więc na przykład matka lub ojciec.
  3. Waga i aktywność fizyczna, a raczej jej brak. Cztery na pięć osób cierpiących na cukrzycę typu 2 zachorowały na tę chorobę, ponieważ miały nadwagę. Im większa nadwaga i im mniejsza aktywność fizyczna, tym wyższe ryzyko zachorowania.
  4. Choroby układy sercowo-naczyniowego i zawał. U osoby, która przeszła zawał, ryzyko pojawienia się cukrzycy typu 2 jest duże. To samo dotyczy cierpiących na nadciśnienie oraz osób po ataku serca. Problemy z krążeniem powinny być sygnałem ostrzegawczym, ponieważ wiąże się z nimi ryzyko zachorowania na cukrzycę.
  5. Cukrzyca ciężarnych. Kobiety, które podczas ciąży zachorowały na odmianę cukrzycy zwaną cukrzycą ciężarnych, są bardziej narażone na to, że w przyszłości zachorują na cukrzycę typu 2. Kobiety, które urodziły duże dziecko, także mogą być bardziej narażone na tę chorobę.
  6. Nieprawidłowa glikemia na czczo lub upośledzona tolerancja glukozy. Ci, którzy nie są diabetykami, lecz zdiagnozowano u nich jedną z tych dwóch przypadłości, są poważnie zagrożeni pojawieniem się cukrzycy w przyszłości. Jest to spowodowane tym, że osoby te mają podwyższony poziom glukozy we krwi. Aby zapobiegać cukrzycy, trzeba odżywiać się zdrowo, kontrolować wagę i ćwiczyć.
  7. Poważne problemy ze zdrowiem psychicznym. Wykazano, że osoby z problemami psychicznymi są zagrożone cukrzycą typu 2.